فکر کردن در تنهایی از شوک الکتریکی سخت‌تر است
 
  چاپ    |  لینک دائم  
 

پژوهشگران می‌گویند، به نظر می‌رسد چند دقیقه در تنهایی فکر کردن و به اصطلاح سرگرم کردن خود با افکار، خاطرات یا تخیلات کاری ساده باشد، اما تحقیقات نشان می‌دهد این کار برای بسیاری از مردم دشوار است و حتی ممکن است شوک الکتریکی را به آن ترجیح دهند.  
به گزارش بی‌بی‌سی، انسان تنها موجودی است که می‌تواند برای مدتی از دنیای بیرون جدا شود و در درون خود سیر کند؛  موضوعی که پژوهشگران می‌خواهند بیشتر درباره آن بدانند.
دکترتیموتی ویلسون، استاد روانشناسی دانشگاه ویرجینیا می‌گوید: متوجه این موضوع شده‌ایم که مردم بسیار درگیر فناوری‌های نو هستند و تمایلی ندارند وقت خود را با فکر کردن پر کنند.
بنابراین می‌خواستیم ببینیم برای مردم چقدر آسان است که خود را با افکار خود سرگرم کنند.
وی افزود: انتظار داشتیم که این کار سختی نباشد.  فکر کردیم که ما این مغز بزرگ را داریم که می‌تواند پر از خاطرات دلپذیر باشد و می‌تواند تخیل بپروراند بنابراین نباید چند دقیقه لذت بردن از افکار خود سخت باشد. از این رو تحقیق پشت تحقیق انجام دادیم و دیدیم برای بسیاری از مردم این کار آسانی نیست.
ویلسون و همکارانش ۱۱ کارآزمایی بالینی در این زمینه انجام داده‌اند. در این تحقیقات از شرکت‌کنندگان خواسته شد بدون این‌که کار دیگری انجام دهند بین ۶ تا ۱۵ دقیقه در تنهایی فقط فکر کنند.
کسانی که در این تحقیقات شرکت کرده بودند می‌گویند این‌که جز فکر کردن کار دیگری انجام ندهند برایشان سخت است و لذت آن از کارهای ساده‌ای مثل جدول حل کردن و مجله خواندن کمتر است.
در تحقیق دیگری از تعدادی مردم عادی خواسته شد این کار را در خانه انجام دهند، اما بیش از نیمی از آنها (۵۴درصد) نتوانستند تکلیف خود را به انجام برسانند و سر خود را با موسیقی، موبایل یا کارهای دیگر گرم کردند.
در آزمایش بعدی به شرکت‌کنندگان گفته شد در مدتی که مشغول فکر کردن هستند، می‌توانند با فشار دادن یک دکمه به خود شوک الکتریکی وارد کنند.
با این‌که این شوک دردناک بود و این افراد می‌گفتند حاضر نیستند آن را دوباره تجربه کنند، اما در کمال تعجب یک‌چهارم زنان و دوسوم مردان دکمه شوک را فشار دادند. یکی از شرکت‌کنندگان در طول ۱۵ دقیقه ۱۹۰ بار این کار را کرد.
ظاهرا فکر کردن بدون انجام دادن کار دیگری برای این افراد آزاردهنده‌تر بود و ترجیح می‌دادند کاری بکنند، حتی اگر به خود شوکی وارد کنند.
ویلسون می‌گوید هنوز هم از نتیجه این تحقیق متعجب است.
دکتر ویلسون و همکارانش آزمایش‌های متعددی را انجام دادند تا بفهمند چرا مردم مایل نیستند دقایقی از دنیای بیرون جدا شده و در درون خود سیر کنند.
نتیجه بررسی‌ها این بود که سن، میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی، تحصیلات و درآمد تاثیری در نتیجه مشاهدات نداشت و فکر کردن بدون انجام دادن برای بیشتر افراد دشوار و بدون لذت است.
ویلسون می‌گوید مردم وقتی با دنیای بیرون در ارتباط هستند خلق و خوی بهتری دارند تا وقتی که درونگرایی می‌کنند. شاید به این دلیل که وقتی در افکار خود غوطه‌ور می‌شویم بیشتر فکرهای منفی می‌کنیم تا مثبت.
البته دکتر ویلسون در توضیح این پدیده فرضیه‌ای را هم مطرح کرده است. او معتقد است پستانداران برای این‌که دایم محیط اطراف را زیر نظر داشته باشند تکامل یافته‌اند تا فرصت‌ها و خطرات را به‌سرعت شناسایی کنند و این‌که چند دقیقه از دنیای بیرون منفک شوند و فقط در درون خود سیر کنند برخلاف طبیعت آنهاست.
ویلسون و همکارانش این فرضیه را به آزمایش گذاشته‌اند اما نتایج آن متغیر و مبهم بوده و هنوز نشانه محکمی در تأیید آن یافت نشده است.